Sviar, norðmenn og danir skilja heilt væl hvønnannan. Teir hava størri trupulleikar við íslendskum, hóast íslendskt líkist tí skandinaviska málinum, ið varð tosað fyri túsund árum síðan. Næstringur hjá íslendskum er føroyskt, men málini eru ikki so lík, at ein íslendingur skilir ein føroying uttan trupulleikar.

“Mäne, sanui Vedehine, da kutsu händast völ bortsale." Hän i mäni i sanui: "t'ätain käsk bortsale kutsta, kudam sordab toisen; kun sinä sordat , ka i d'engad andamai." Hän n'etsä briha sanui: "mäne nakhu pikkuisehe, om milai penskan taga sada voosne uk, iske händast dubinal, i hän sintai sordab.”

Fad uær, so ir i himblumma, hielit ir dætt nam, tilkum dætt riki, ski dænn vilja, so i himblum, sâ â jordi

Ubmejesámiengiälane sujjatebe substantijvijde kásusijne. Dáruongiälla adná prepositionijde dán uvdaste, uvddamiärkan dehte gåhtie, gådieste jah gåhtáje. Ubmejesámiengiälasne leä åkttsie kásush.

Lierruo-biegŋja daggár bälij vánatallá ieluon bijrra ja ij akttak bijgŋuolissa luöjtieh. Die måddie bálliena daggár biegŋja, juhka ij leäh ållást lieratuvvama, die butsijda válldá ja dulvada. De daggár bälij tjuavrrá suv báddáje válldiet jah slåvvat.

Hebod oliba irdal. Pionerad toiba hebod kolhozaha, i Peşa toi hebon. Pionerad abutadas rata kolhozas Sid Astuiba şkolha.